_{تکلیف سوم : انتظار فرج و ظهور آن حضرت}

_{در این باره در دو زمینه بحث می شود. اول فضیلت انتظار و ثواب منتظر: امام سجاد به ابوخالد کابلی در باره زمان غیبت چنین می فرمایند ای ابو خالد به درستی که اهل زمان غیبت او که امامتش را باور دارند و منتظر ظهور اویند از مردم همه زمانها بهترند. زیرا که خداوند آنچنان عقل ها و فهم ها و شناختی به آنها عنایت کرده که غیبت نزد آنها همچون دیدن باشد. و آنان را در آن زمان به منزله کسانی قرار داده است که در پیشگاه رسول خدا(ص) با شمشیر جهاد کرده اند. انان به حق مخلصانند و به راستی که شیعیان ما هستند. و امام محمد باقر (ع) ضمن حدیثی فرمودند: بدانید که منتظر این امر همچون ثواب روزه دار شب زنده دار را دارد و هر کس دوران قائم ما را دریابد پس با او خروج نماید.                   دوم معنای انتظار که به آن اشاره شد: انتظار حالتی است نفسانی که آمادگی برای آنچه انتظارش را می کشیم از آن بر می آید و ضد آن یأس و ناامیدی است. هر چه محبت شدید تر و دوستی بیشتر باشد مهیا شدن برای محبوب زیادتر می شود و فراقش دردناک تر می گردد. به گونه ای که منتظر از تمام اموری که مربوط به حفظ خودش هست غافل می ماند و دردهای بزرگ و محنت های شدید را احساس نمی کند. بنا براین مومنی که منتظر آمدن مولایش باشد هر قدر انتظار شدید تر باشد تلاش برای آمادگی آن بوسیله پرهیز از گناه و کوشش در راه تهذیب نفس و پاکیزه کردن درون از صفات نکوهیده و بدست آوردن خوی های پسندیده بیشتر می گردد. امام صادق (ع) می فرماید: هر آن کس که خواسته باشد از یاران قائم شود. باید که منتظر باشد و باید در حال انتظار به پرهیزکاری و خوی های پسندیده عمل نماید.}