_{تکلیف دوم : دوست داشتن آن حضرت و محبوب نمودن او در میان مردم}

_{در واجب بودن این امر یعنی دوست داشتن تمام ائمه معصومین و این که دوستی ایشان بخشی از ایمان و شرط قبولی اعمال است شکی نیست. اما درباره محبت به امام زمان ویژگی خاصی وجود دارد که اهمیت و خاص بودن آن در روایتی از پیامبر اکرم (ص) چنین  آمده است : ((خداوند در شب معراج به من فرمود: ای محمد چی کسی را در زمین برای خودت جانشین کرده ای؟ گفتم برادرم علی را. فرمود: ای محمد من به زمین نظر کردم پس تو را از آن بر گزیدم. پس من یاد نمی شوم تا اینکه تو یاد شوی. سپس بار دیگر بر آن نظر افکندم و از آن علی را برگزیدم پس او را جانشین تو قرار دادم. ای محمد اگر بنده ای از بندگانم آنقدر مرا پرستش نماید تا اینکه به هلاکت رسد سپس در حالی که منکر ولایتتان باشد مرا ملاقات کند، او را به جهنم خواهم برد، سپس فرمود: آیا می خواهی آنان را ببینی؟ گفتم آری فرمود: بپاخیز. ناگاه دیدم علی را و حسن و حسین و دیگر امامان را تا حجت قائم که همچون ستاره درخشانی در میان آنها بود. گفتم ای پروردگار اینان کیستند؟ فرمود: این امامان هستند و این قائم است، حلالم را حلال و حرامم را حرام می نماید و از دشمنانم انتقام می گیرد. ای محمد او را دوست بدار که من او را و دوست دارنده او را دوست دارم.))  از طرف دیگر هر فرد باید تلاش کند تا با بیان ویژگی های آن حضرت او را در میان مردم محبوب نماید. امام صادق فرمود:(( خدا رحمت کند بنده ای را که مودت مردم را به سوی ما می کشاند.))  خودتان دیده و شنیده اید که برخی چهره ای جنگجو و بسیار خون ریز و ترسناک از مهربانترین مخلوق خدا ساخته اند. و این وظیفه من و شماست که اول خودمان با ویژگی ها و مهربانی های آن حضرت آشنا بشیم و بعد این شناخت را به دیگران انتقال دهیم. باید به همگان گفت که پدر حقیقی ما آن حضرت است و او از خود ما بیشتر به فکر ماست و هر بلا و مصیبتی که ما دچار می شویم موجب ناراحتی آن حضرت می شود و به فرموده خود حضرت ما از احوالات شما هیچ گاه غافل نیستیم.}