که ازحضيض خاكها به اوج مي كشاني ام

    من از تبار لحظه هاي تند سير زندگي 

                                 تو از تبار ديگري، بهار جاوداني ام

    سراسر وجود من پر است از صداي تو 

                                 وجود من فداي تو، بيا به ميهماني ام

    به ذره ذره جان من طلب زبانه مي كشد

                                 ولي در اين حصارها اسير ناتواني ام

    رسيده ام به مرگ خود، دراين غروب واپسين

                               بيا به چشم من نشين ، تمام زندگاني ام

    شنيده ام كه مي رسي، نشسته ام به راه تو 

                              سلام بر نگاه تو، بلند آسماني ام