روزی که می آیی مبادا خواب باشم
غرق خودیت مانده ام کاری کن آقا
تا کی اسیر پنجه مرداب باشم
چشم تو باشد گم شدن معنا ندارد
وقتی که زیر تابش مهتاب باشم
بر آیه های سجده دار جای پایت
افتاده ام تا عبد آن محراب باشم
از آتش اعمالم آقا ترس دارم
ای کاش یک شب زائر سرداب باشم
ناقابلم یابن الحسن اما بخواهی
پای رکابت نوکر اصحاب باشم
آقا به جان مادرت امشب دعا کن
مهمان باب القبله ارباب باشم
داروی درد لاعلاج من همین است
باید زجام کربلا سیراب باشم
کرب و بلایی می شوم وقتی بیایی
باید برای دیدنت بی تاب باشم
( محمد ارجمند )
