«« بسـم الله الرحمن الرحیم »»
درباره
نمي دانم در كجايي هر كجا باشي روزي خواهي آمد.
روزي مي آيي و دستان مهربانت نوازشگر دستان ما كه سالها به سوي آسمان دراز بود و لبهايمان كه ذاكر دعاي فرجت بود مي شود. اي خورشيد عالم بشريت، طلوع كن كه دلهايمان تاريك تاريك است و وجودمان سرد سرد، بيا و دلمان را روشن و وجودمان را گرم كن.
آري اي آقاي مهربان اي منجي عالم امكان، اي صاحب الزمان تو را مي گويم، تو را مي خواهم و با چشمان گريان تو را مي خوانم:
اللهم کن لوليک الحجة بن الحسن صلواتک عليه و علي آبائه في هذه الساعة و في کل الساعة ولياً و حافظاً و قائداً و ناصراً و دليلاً و عيناً حتي تسکنه ارضک طوعا و تمتعه فيها طويلا برحمتک يا ارحم الراحمين . اللهم صل علي محمد وآل محمد وعجل فرجهم.
موضوعات
آرشیو
پیوندهای روزانه
التماس دعاي فرج
حجم ۴,۹MB : لينك دانلود
امام صادق(ع) می فرمایند:(( برای خدا حرمیست و آن مکه، برای پیامبر حرمی است و آن مدینه و برای امیرالمومنین حرمی است و آن کوفه. آگاه با شید که حرم من و فرزندان من، قم است)) ار این بیان مبارک امام صادق(ع)، اینگونه می توان اندیشید که حرم مطهر حضرت معصومه(س) تجلی گاه حرم مخفی حضرت زهرا است. حرم امام صادق و امام کاظم (ع)، امام جواد و امام رضا (ع)، امام هادی و امام عسگری(ع) است. و طبیعی است که چنین مکانی قدمگاه و زیارتگاه امام زمان (عج) نیز، هست. و در ارزش زیارت این بانوی بزرگوار، امام رضا چنین می فرمایند: ((هر کس حضرت معصومه(س) را در قم زیارت کند، همانند کسی است که مرا زیارت کرده باشد)) و در فرازی از زیارت نامه حضرت معصومه که توسط امام رضا انشا شده است، چنین آمده : ((ای فاطمه در بهشت شفیع من باش، که نزد خدا برای شفاعت جایگاهی ویژه داری)) با توجه به روایت فوق و این حدیث از امام صادق(ع) که می فرمایند: ((به زودی بانویی از فرزندان من در قم دفن می شود، که با شفاعت او تمام پیروان و شیعیان من به بهشت وارد می شوند)) به این نتیجه می رسیم که بعد از حضرت زهرا (س) از جهت گستردگی شفاعت، هیچ بانویی به حضرت معصومه نمی رسد. و از اینرو ایشان را چنین لقب داده اند: (( شفیعه روز جزا ))
خداوندو شاکرم که در شهری درس می خونم که سایه لطف و محبت کریمه اهل بیت، بر تمام مردم این شهر احاطه داره. نایب الزیارة همه دوستان و یاران همراه هستم.
این که مومن از فراق و دور ماندن ار آن حضرت اندوهگین باشد از نشانه های دوستی و اشتیاق به آن حضرت است. در روایتی که نشانه اهل ایمان را بیان کرده آماده است : یک فرد شیعه آن است که در اندوه و حزن امامان (ع) محزون و اندوهگین باشد و تردیدی در این نیست که غیبت مولایمان حضرت حجت (ع) از بزرگترین و مهمترین علل حزن و اندوه امامان است . امام صادق(ع) در همین زمینه فرمودند: شخص مهموم به خاطر ما که غم و اندوهش از جهت ظلمی است که بر ما رفته, نفس کشیدنش تسبیح گویی است و هَم او به خاطر امر ما عبادت است. و پنهان داشتن سر ما را , جهاد در راه خداوند است.
تکلیف سوم : انتظار فرج و ظهور آن حضرت
در این باره در دو زمینه بحث می شود. اول فضیلت انتظار و ثواب منتظر: امام سجاد به ابوخالد کابلی در باره زمان غیبت چنین می فرمایند ای ابو خالد به درستی که اهل زمان غیبت او که امامتش را باور دارند و منتظر ظهور اویند از مردم همه زمانها بهترند. زیرا که خداوند آنچنان عقل ها و فهم ها و شناختی به آنها عنایت کرده که غیبت نزد آنها همچون دیدن باشد. و آنان را در آن زمان به منزله کسانی قرار داده است که در پیشگاه رسول خدا(ص) با شمشیر جهاد کرده اند. انان به حق مخلصانند و به راستی که شیعیان ما هستند. و امام محمد باقر (ع) ضمن حدیثی فرمودند: بدانید که منتظر این امر همچون ثواب روزه دار شب زنده دار را دارد و هر کس دوران قائم ما را دریابد پس با او خروج نماید. دوم معنای انتظار که به آن اشاره شد: انتظار حالتی است نفسانی که آمادگی برای آنچه انتظارش را می کشیم از آن بر می آید و ضد آن یأس و ناامیدی است. هر چه محبت شدید تر و دوستی بیشتر باشد مهیا شدن برای محبوب زیادتر می شود و فراقش دردناک تر می گردد. به گونه ای که منتظر از تمام اموری که مربوط به حفظ خودش هست غافل می ماند و دردهای بزرگ و محنت های شدید را احساس نمی کند. بنا براین مومنی که منتظر آمدن مولایش باشد هر قدر انتظار شدید تر باشد تلاش برای آمادگی آن بوسیله پرهیز از گناه و کوشش در راه تهذیب نفس و پاکیزه کردن درون از صفات نکوهیده و بدست آوردن خوی های پسندیده بیشتر می گردد. امام صادق (ع) می فرماید: هر آن کس که خواسته باشد از یاران قائم شود. باید که منتظر باشد و باید در حال انتظار به پرهیزکاری و خوی های پسندیده عمل نماید.
تکلیف دوم : دوست داشتن آن حضرت و محبوب نمودن او در میان مردم
در واجب بودن این امر یعنی دوست داشتن تمام ائمه معصومین و این که دوستی ایشان بخشی از ایمان و شرط قبولی اعمال است شکی نیست. اما درباره محبت به امام زمان ویژگی خاصی وجود دارد که اهمیت و خاص بودن آن در روایتی از پیامبر اکرم (ص) چنین آمده است : ((خداوند در شب معراج به من فرمود: ای محمد چی کسی را در زمین برای خودت جانشین کرده ای؟ گفتم برادرم علی را. فرمود: ای محمد من به زمین نظر کردم پس تو را از آن بر گزیدم. پس من یاد نمی شوم تا اینکه تو یاد شوی. سپس بار دیگر بر آن نظر افکندم و از آن علی را برگزیدم پس او را جانشین تو قرار دادم. ای محمد اگر بنده ای از بندگانم آنقدر مرا پرستش نماید تا اینکه به هلاکت رسد سپس در حالی که منکر ولایتتان باشد مرا ملاقات کند، او را به جهنم خواهم برد، سپس فرمود: آیا می خواهی آنان را ببینی؟ گفتم آری فرمود: بپاخیز. ناگاه دیدم علی را و حسن و حسین و دیگر امامان را تا حجت قائم که همچون ستاره درخشانی در میان آنها بود. گفتم ای پروردگار اینان کیستند؟ فرمود: این امامان هستند و این قائم است، حلالم را حلال و حرامم را حرام می نماید و از دشمنانم انتقام می گیرد. ای محمد او را دوست بدار که من او را و دوست دارنده او را دوست دارم.)) از طرف دیگر هر فرد باید تلاش کند تا با بیان ویژگی های آن حضرت او را در میان مردم محبوب نماید. امام صادق فرمود:(( خدا رحمت کند بنده ای را که مودت مردم را به سوی ما می کشاند.)) خودتان دیده و شنیده اید که برخی چهره ای جنگجو و بسیار خون ریز و ترسناک از مهربانترین مخلوق خدا ساخته اند. و این وظیفه من و شماست که اول خودمان با ویژگی ها و مهربانی های آن حضرت آشنا بشیم و بعد این شناخت را به دیگران انتقال دهیم. باید به همگان گفت که پدر حقیقی ما آن حضرت است و او از خود ما بیشتر به فکر ماست و هر بلا و مصیبتی که ما دچار می شویم موجب ناراحتی آن حضرت می شود و به فرموده خود حضرت ما از احوالات شما هیچ گاه غافل نیستیم.